Φλας μπακ (Ταραχές του Oldham, 2001)

"Η Βρετανία μπορεί να βρίσκεται μπροστά στον κίνδυνο εξάπλωσης των ταραχών αν συνεχίσει να διώκει την ισλαμική μαντίλα" (από σχετική συνέντευξη ενός υπεύθυνου δια-φυλετικών σχέσεων στην The sun)

"Κορυφαίος ειδικός για το Ισλάμ αποκαλύπτει ότι μουσουλμάνοι ιερείς στο Oldham προωθούν Ταλιμπάν και αντάρτες του Κασμίρ" (από άρθρο στην christianvoice.org)

"Δεν μπορούμε να καταλάβουμε γιατί όλη αυτή η αγριότητα των ταραχοποιών" πρόσθεσε ο Eric Hewitt, αρχηγός της αστυνομίας του Oldham. "Γιατί οι νεαροί ασιάτες μας επιτέθηκαν με κοκτέιλ μολότοφ;".
"Για όλα φταίνε εξωτερικοί προβοκάτορες. Μέλη του NF (Εθνικό Μέτωπο) και του BNP (το εθνικιστικό κόμμα) έρχονται στην πόλη για να αναμοχλεύσουν τα πάθη. Δε θα συνέβαινε τίποτε διαφορετικά" δηλώνουν οι δημοτικοί σύμβουλοι. "Το Oldham είναι μια ήσυχη πολυπολιτισμική κοινότητα". Αρχίδια. Οι ταραχές ήταν αναμενόμενες από καιρό και η αγριότητά τους δε θα πρεπε να εκπλήσσει κανέναν. Το Oldham είναι μια βαθιά διασπασμένη πόλη όπου οι διαφορετικές εθνικές κοινότητες συνυπάρχουν αλλά δυσκολεύονται να βρουν οποιοδήποτε σημείο επαφής έξω απ' τη δουλειά, το σχολείο, τα μέσα μεταφοράς ή τα φαστφουντάδικα. Το άμεσο αίτιο των ταραχών ήταν η εκδίκηση. Εκδίκηση για μια ρατσιστική αστυνομία που χτυπούσε τα παιδιά των ασιατών όταν την καλούσαν να τα προστατεύσει από επιθέσεις ρατσιστών. Εκδίκηση ενάντια σε μια αστυνομία που παρακολουθούσε επί δύο μέρες τους ίδιους ρατσιστές να χτυπούν ασιατόπαιδα και να επιτίθενται σε σπίτια και στους κατοίκους τους. Εκδίκηση ενάντια στην αστυνομία που ρουτινιάρικα σταματούσε νεαρούς ασιάτες και τους υπέβαλλε στην πιο ρατσιστική κακομεταχείριση.
Η ένταση αυξήθηκε με τις συνεχόμενες εισβολές στην πόλη φασιστών με σκοπό να προκαλέσουν μπελάδες. Η αστυνομία έκανε τα στραβά μάτια και η υστερία κατέβαλλε κάθε πλευρά της κοινότητας του Oldham. Υστερία που ενορχηστρώθηκε από τον τοπικό τύπο, με επαναλαμβανόμενες ιστορίες για την έλευση του NF. Οι άνθρωποι τρομοκρατούνταν να κατέβουν στο κέντρο της πόλης.
Η τοπική φυλλάδα, η Evening Chronicle είχε ήδη κλείσει αρκετά χρόνια αναφέροντας εκτενώς πώς τόσοι λευκοί είχαν πέσει θύματα ασιατών πορτοφολάδων ως ρατσιστικές επιθέσεις, παρά ως αντικοινωνικά προβλήματα. Μια τέτοια εξιστόρηση συμβάδιζε και με την εκδοχή της αστυνομίας που ισχυριζόταν ότι ένα 60% των ρατσιστικών επιθέσεων στο Oldham προέρχονται από ασιάτες, εις βάρος λευκών!
Το ρατσιστικό συμβούλιο στέγασης του Oldham διασφάλιζε πως οι τόποι κατοικίας θα έμεναν εθνοτικά "καθαροί". Αυτή η πολιτική δημιουργούσε εκτεταμένες απομονωμένες ζώνες κατοικίας για την λευκή εργατική τάξη, μακριά από το κέντρο της πόλης, με λιγοστές υπηρεσίες. Μεγαλώνοντας ξεχωριστά, οι άνθρωποι έφταναν να μην έχουν τίποτα κοινό ο ένας με τον άλλον. Η ανεργία και οι μισθοί πείνας είναι κοινός τόπος στο Oldham. Πολύ χειρότερα στις περιοχές των ασιατών απ' ότι στων λευκών, αλλά κατατρύχουν την πόλη διασχίζοντάς την, αναβλύζοντας μια αίσθηση θλίψης. Η μιζέρια αυτή οδηγεί την μια ομάδα ανθρώπων να ρίχνει το φταίξιμο στην άλλη για τα προβλήματά της, παρά να εντοπίσει τον κοινό εχθρό στο ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα που τα γεννά. Οι άνθρωποι καθοδηγούνται σε μια ταύτιση με τη φυλή τους, παρά με την τάξη τους. (απόσπασμα από κείμενο της Anarchist Federation)

Το Oldham είναι μια περιοχή του Manchester με μεγάλο αριθμό μεταναστών (πρώτης και δεύτερης γενιάς), κυρίως από ασιατικές χώρες και την Αφρική. Οι μετανάστες κάτοικοι απολαμβάνουν την καθημερινή παρενόχληση της αστυνομίας καθώς και τις "διαμαρτυρίες" και προσβολές των εθνικιστών. Τα περισσότερα σχολεία είναι είτε 99% λευκών ή 99% ασιατών-αφρικανών, η ανεργεία σε άνοδο, φτώχεια, μια οικονομία που παρακμάζει με την πτώση της παραδοσιακής βιομηχανίας, θλιβερά κτίρια και δρόμοι του 1940, ενώ το τοπικό συμβούλιο (και μεγαλύτερος εργοδότης της περιοχής) απασχολεί κατά κύριο λόγο λευκούς, σ' ένα τέτοιο περιβάλλον καχυποψίας και μιζέριας, δεν είναι περίεργη η ανάδυση διαφόρων μύθων, όπως "τα λεφτά των φόρων των λευκών -εργαζομένων- τα σκορπάει το κράτος στους -άνεργους/τεμπέληδες- ασιάτες, πχ για να τους χτίσει τζαμί". (Σύμφωνα πάντως με τη σχετική αναφορά Ritchie που έγινε για λογαριασμό των αρχών μετά τις ταραχές, 53 εκ. λίρες δαπανήθηκαν στις συνοικείες που κατοικούσαν κατά κύριο λόγο λευκοί στα 1995/6, σε αντίθεση με 16 εκ. στις αντίστοιχες συνοικείες μεταναστών).

Αν και δεν είναι ξεκάθαρο πως ακριβώς ξεκίνησαν όλα, κάποια προσβολή σε έναν νεαρό ασιάτη από αστυνομικό ή εθνικιστή πιθανότατα, οι ταραχές επεκτάθηκαν σε όλο το Oldham και μέρος του γειτονικού Chadderton, με κορύφωση το Σάββατο 26 Μάη 2001 (πυρπόληση της -κατειλημένης εντωμεταξύ- παμπ λευκών Live and Let Live και αρκετών ΙΧ κι ενός αστυνομικού βαν, άλλα 32 περιπολικά σπάστηκαν αργότερα), και συνεχίστηκαν την Κυριακή 27, και τη Δευτέρα 28 (επίθεση στα γραφεία της Evening Chronicle), κυρίως γύρω από το Glodwick όπου εκατοντάδες ασιάτες (κυρίως από το Πακιστάν, Μπαγκλαντές κ.α.) με μολότοφ, τούβλα, μπουκάλια κλπ αντιμετώπισαν δεκάδες διμοιρίες καταστολής ταραχών, τραυματίζοντας τουλάχιστον 15 μπάτσους.
Η πρώτη αντίδραση των ΜΜΕ και του κράτους ήταν να αποδώσουν τις ταραχές σ' έναν αδιανόητο φανατισμό των μεταναστών, να τις μετατρέψουν σε κάτι ξένο, αν όχι άμεσα εχθρικό προς την λευκή εργατική τάξη...

Όποιος επιθυμεί την ειρήνη προετοιμάζεται για πόλεμο

Τον τελευταίο καιρό εξελίσσεται στην Αγγλία μια πρωτόγνωρη για τα τελευταία χρόνια αύξηση της έντασης της καταστολής. Μερικά μόνο παραδείγματα θα αναφέρω παρακάτω:

1) Το 2008, καταγράφηκε μια αύξηση της τάξης του 266% σε επιτόπιους ελέγχους (stoρ and search) για "τρομοκρατία". Μόνο στην Αγγλία 124.687 τέτοιοι έλεγχοι έγιναν κατά κύριο λόγο (90%) στο Λονδίνο, από την Metropolitan Police. Γύρω στους 1.000 οδήγησαν τελικά σε μια σύλληψη, αλλά μόνο κάπου 70 για κάποια σχετική ένδειξη. 2.3 εκατομύρια (αριθμός ρεκόρ) "εξακριβώσεις" έλαβαν χώρα στο δρόμο, ενώ κατά 20 φορές συχνότερα θύματα ήταν μαύροι, 1 στους 10 εκ των οποίων ανακρίθηκε πρόχειρα από κάποιον μπάτσο στο δρόμο τουλάχιστον μία φορά πέρισι. 53.250 ακόμα εξακριβώσεις περαστικών δικαιολογήθηκαν από την αστυνομία λόγω "υποψίας ότι το άτομο θα μπορούσε να γίνει βίαιο" (anticipating violence). [Πηγές: telegraph και sky]

2) Ήδη από τον Νοέμβρη του 2008 και ιδιαίτερα τις τελευταίες μέρες, πάνω από 30.000 "μη-φονικά" όπλα tasers χορηγούνται σε διάφορες αστυνομικές δυνάμεις για να επιστρατευτούν "στην μάχη κατά της μικρο-παραβατικότητας". Η φονικότητα του συγκεκριμένου όπλου, για όση σημασία έχει αυτό, έχει αποδειχτεί πολλάκις με μακάβριο τρόπο.

3) Από τις 16 Φλεβάρη 2009, σύμφωνα με την παράγραφο 76 του νέου αντιτρομοκρατικού νόμου του 2008, η αστυνομία μπορεί να συλλαμβάνει, να επιδίδει πρόστιμο και να φυλακίζει για μέχρι και 10 χρόνια όποιον -διαδηλωτή ή άλλον- τραβήξει φωτογραφία αστυνομικού (ως έμμεση παρότρυνση σε πράξεις βίας). Γενικά μέχρι τώρα η λήψη φωτογραφιών ήταν μια συνήθης άμυνα των διαδηλωτών απέναντι στις επελάσεις της αστυνομίας, δεδομένων των συσχετισμών στο δρόμο, νομικά/ποινικά, κοινωνικά κλπ που δεν επιτρέπουν και πολλούς ηρωισμούς. Επίσης, η αστυνομία πλέον θα παρεμβαίνει σε όσους θεωρεί ύποπτους που φωτογραφίζουν δημόσιους χώρους, ενώ ειδικές καμπάνιες ζητούν τη συνεργασία του κοινού για την ενημέρωση της αστυνομίας σχετικά με ατομα (τρομοκράτες;) που βγάζουν φωτογραφίες των καμερών CCTV ή άλλων κρατικών κτιρίων (οι σχετικές καμπάνιες προώθησης ενός ανθρώπινου προφίλ της αστυνομίας και της αναγκαιότητας -ένεκα τρομο-απειλών- συνεργασίας μαζί της έχουν πολλαπλασιαστεί). Στην αρχή τσίνισαν κάπως οι δημοσιογράφοι για το θέμα με τις φωτογραφίες μπάτσων, αλλά φαντάζομαι κάπως θα καταφέρουν να εξαιρεθούν τελικά από τα σχετικά μέτρα.

4) Σύμφωνα με την guardian η αστυνομία κρατάει για έως και 7 χρόνια βάσεις δεδομένων με ονοματεπώνυμα, αναλυτικές περιγραφές και βίντεο από άτομα που συμμετέχουν σε διαδηλώσεις και διαμαρτυρίες, είτε αυτά έχουν διαπράξει κάποιο αδίκημα είτε όχι. Τις μέρες αυτές αυξάνεται το χρονικό διάστημα που ένα άτομο ύποπτο για "εξτρεμισμό" (παρακάτω αναλυτικότερα) μπορεί να κρατηθεί "κρυφά" χωρίς επαφή με δικηγόρους, συγγενείς κλπ στις 42 μέρες. Επίσης από την guardian μια ενδιαφέρουσα ιστορία ακτιβίστριας κατά της επέκτασης των αεροδιαδρόμων από την ομάδα plane stupid που κατάφερε να ηχογραφήσει μπάτσους του Kent να της ζητούν να τους προσφέρει πληροφορίες για διάφορες διαδηλώσεις και ακτιβιστές, με αντάλλαγμα χρήματα. Σε ερωτήσεις σχετικά με το θέμα η αστυνομία δήλωσε ότι όντως χρησιμοποιεί καθ' αυτόν τον τρόπο "εκατοντάδες" ακτιβιστές (όπου ακούς πολλά κεράσια πάντως...). (Σημείωση: ήδη από το 2005, με αφορμή διάφορα μετανοημένα πρώην μέλη συμμοριών, σύμφωνα με την "Serious and Organised Crime and Police Act" ορίζεται επισήμως ολόκληρο νομικό και πρακτικό πλάισιο για τη διαχείριση από την αστυνομία "καρφιών" και λοιπών συνεργαζομένων).

5) Καθιέρωση και πρακτικά των "προληπτικών" (πριν δηλαδή εκδηλωθεί οποιαδήποτε "έκνομη" πράξη) αστυνομικών εισβολών και συλλήψεων σε πολιτικά γεγονότα με πιο τρανταχτή περίπτωση το σπάσιμο της κατάληψης του Climate Camp σ'ένα εργοστάσιο του Nottinghamshire πριν ένα μήνα, όπου 200 μπάτσοι συνέλαβαν 114 άτομα που προετοιμάζονταν για δράση του Camp (παρά τα διάφορα μέτρα που είχαν πάρει, πχ στόμα-με-στόμα συνεννοήσεις, χωρίς κινητά, μυστικοπάθεια κλπ) που δεν προέβαλαν κάποια αντίσταση. Ακολούθησαν εισβολές σε σπίτια αρκετών ακτιβιστών. Σ' αυτό πρέπει να προστεθεί η ρουτινιάρικη πλέον παρενόχληση ακτιβιστών σε καθημερινή βάση.
Επίσης, μόλις σήμερα, η αστυνομία ακύρωσε ετσιθελικά μια αντιφασιστική συζήτηση στο πανεπιστήμιο του Luton από τη Stop The War Coalition, την Hope not Hate κι άλλες ομάδες, με μόνη δικαιολογία το "εξτρεμιστικό" περιεχόμενο της εκδήλωσης (ενδεχομένως να προέτρεπε σε πράξεις βίας;). Όσον αφορά φυσικά τις διαδηλώσεις, στη συντριπτική πλειοψηφία τους, τα τελευταία χρόνια είναι πρακτικά αδύνατο να πραγματοποιηθούν, καθώς η αστυνομία επεμβαίνει άμεσα θέτοντας σε κλοιό τους διαδηλωτές, και συχνά εξασκώντας ανεξέλεγκτη βία απέναντί τους, όπως στην περίπτωση της αντισυνόδου G20, που ένας περαστικός, ο Ιan Tomlinson έχασε τη ζωή του στη διάρκεια εφόρμησης των μπάτσων στο περιορισμένο πλήθος.

6) Εκτός από τα 4,2 εκατομμύρια κάμερες CCTV (παρά την παραδοχή της κυβέρνησης ότι τελικά τα επίπεδα εγκληματικότητας δε φαίνεται να κάμπτονται από τη λειτουργία καμερών), η κυβέρνηση σχεδιάζει την νομιμοποίηση των παρακολουθήσεων τηλεφωνικών συνδιαλέξεων, e-mail, του διαδικτύου και ιδιαίτερα ιστοσελίδων κοινωνικών επαφών πχ facebook. Επίσης, σχεδιάζονται βάσεις καταγραφής DNA με πρόσχημα απ' ότι φαίνεται όσους συλλαμβάνονται για οδήγηση σε κατάσταση μέθης, αν και το μέτρο εφόσον θεσμοθετηθεί, θα επεκταθεί άμεσα και σε άλλα κομμάτια του πληθυσμού.

Τα παραπάνω μπορεί με μια πρώτη ματιά να φαίνονται ως εσωτερικές αντιφάσεις ή ακόμα ως στιγμές αποσάθρωσης μιας "παραδοσιακά φιλελεύθερης δημοκρατίας"(;) όπως αρέσκεται να παρουσιάζεται η Βρετανία, ωστόσο δεν είναι παρά στιγμές ενός πολεμικού μετασχηματισμού του βρετ. κράτους που στην παρούσα του φάση ξεκινά αρκετά πριν την 11/9/2001. (Αν θέλουμε βέβαια να αναζητήσουμε τις ρίζες αυτής της κίνησης θα πρέπει μάλλον να πάμε μερικές δεκαετίες πίσω, στο τσάκισμα της εγχώριας κοινωνικής αναταραχής του '70-'80).

Στα 1998, η βρετ. κυβέρνηση εισάγει τις "ASBOs" (Anti-Social Behaviour Order) με την Crime and Disorder Act, ποινικοποιώντας ένα πλήθος διαφορετικών κοινωνικών και πολιτικών συμπεριφορών και πράξεων, από τις ντίλιες ναρκωτικών στο δρόμο, μέχρι μικρο-βανδαλισμούς, γκραφίτι, αφισοκολήσεις, κατανάλωση αλκοόλ σε δημόσιους χώρους και μέσα συγκοινωνίας, απόπειρες αυτοκτονίας (ούτε να τα τινάξεις δε σ' αφήνουν δλδ...), προκλητικές/οχληρές "yobbish" συμπεριφορές κλπ. Όλα αυτά μετά από μια σύντομη ανάνηψη των πολιτικών κινητοποιήσεων (πχ Reclaim the Streets, το κίνημα ενάντια στην επέκταση των αυτοκινητοδρόμων και γενικότερα οι περιβαλλοντικές κινητοποιήσεις) την ίδια δεκαετία, κι ενώ η αστυνομία οργανώνεται προκειμένου να αντιμετωπίσει την νέα κατάσταση. Ένα παράδειγμα αυτής της αναδιοργάνωσης είναι η Public Order Ιntelligence Unit, που ενώ είχε συσταθεί στα 80es προκειμένου να αντιμετωπίσει τον χουλιγκανισμό στα γήπεδα, στα τέλη της δεκαετίας του '90 χρησιμοποιήθηκε σχεδόν αποκλειστικά για την πάταξη των παραπάνω πολιτικών κινητοποιήσεων. Ακολούθησαν σχετικά νομοθετικά και αστυνομικά μέτρα, πάντα σε μια φαινομενικά "ουδέτερη" πολιτικά κατεύθυνση του περιορισμού των "εντάσεων" και τυχόν βίαιων -στο εξής "εξτρεμιστικών"- συμπεριφορών.

Το γιατί η βρετανική κοινωνία, περισσότερο ίσως από κάθε άλλη στην Ευρώπη ανέθεσε στο κράτος της και την αστυνομία την ολοκληρωτική ρύθμιση των κοινωνικών σχέσεων και συμπεριφορών (δηλαδή απέτυχε να αυτορυθμίζει κάπως τις εντάσεις μεταξύ των μελών της) μάλλον έχει να κάνει με το ότι αυτή η κοινωνία δεν είναι παρά ένα σύνολο διαχωρισμένων ατόμων που προέρχονται από διαφορετικές καταστροφές: Είτε μιλάμε για τις γενιές των σαξόνων που στιβάχτηκαν στις πόλεις λιμοκτονώντας καθώς η βιομηχανική επανάσταση κατέστρεφε τα χωριά τους εκμηδενίζοντας τις συνθήκες διαβίωσής τους, είτε για όσους προέρχονται από τις λεηλατημένες πρώην αποικίες του στέμματος... Και φυσικά το ότι η σύνδεση ανάμεσα στα δύο αυτά στοιχεία υπήρξε εντελώς προβληματική παίζει αναμφίβολα έναν τεράστιο ρόλο στην μετέπειτα εξέλιξη.

Mε την επίθεση της 11/9 (η ίδια φάρσα θα επαναληφθεί αργότερα αποκλειστικά για το βρετανικό κοινό με τις επιθέσεις αυτοκτονίας "ισλαμιστών εξτρεμιστών" στις 7/7/2005 στα μέσα μαζικής συγκοινωνίας στο Λονδίνο) και το φοβικό κλίμα που κυριάρχησε μπρος στο ενδεχόμενο επανάληψης μιας ανάλογης αόριστης "απειλής" (και για κάθε τέτοια "απειλή" ακόμα κι αν ο φορέας της δεν είναι άμεσα στημένος από το ίδιο το κράτος, η επιρροή της στη δημόσια σφαίρα δρα προωθητικά των επιδιώξεών του κράτους), τα χέρια της αστυνομίας λύθηκαν προκειμένου να ξεμπερδέυει με κάθε δημόσια πολιτική έκφραση, στο όνομα πάντα της καταπολέμησης του "εξτρεμισμού".

Ραγδαία ήταν η αλλαγή της συμπεριφοράς της αστυνομίας απέναντι στις διαδηλώσεις και κάθε πολιτική έκφραση στο δημόσιο χώρο. Από την προηγούμενη "διευκόλυνση", δηλαδή την αποστείρωση, απονοηματοδότηση και τελικά περιθωριοποίησή τους σε μια ακίνδυνη γραφικότητα, περνάμε στην αντιμετώπισή τους σαν πρώτης τάξεως απειλή για τη δημόσια ζωή (δηλαδή την ομαλή κυκλοφορία εμπορευμάτων και παραγωγών-καταναλωτών), με άμεσο περιορισμό και καταστολή τους. Με δεδομένη την ανεπάρκεια του "κινήματος" να αντιπαρατεθεί με τους όρους του, οι συσχετισμοί διαμεσολαβούνται κατά κύριο λόγο από έναν "ελεγκτικό" ρόλο των μίντια, κι ενός κάποιου δημοσίου διαλόγου που ενίοτε βλέπει το δρόμο των κοινοβουλευτικών επερωτήσεων κι επερωτήσεων...

Προκειμένου να διαφύγει η αστυνομική καταστολή αυτόν τον επιπλέον μπελά, προέκυψαν με "ημιεπίσημες" διαδικασίες τα ιδιωτικά αστυνομικά σώματα NETCU, WECTU NPOIU κλπ, παραρτήματα του ACPO, κάτι μεταξύ συνδικάτου των αρχηγών της αστυνομίας και ιδιωτικής εταιρίας. Μεταξύ των αρμοδιοτήτων τους είναι η αντιμετώπιση διαδηλώσεων αλλά και του "φοιτητικού εξτρεμισμού". Όλα αυτά πέραν νομοθετικού ή όποιου άλλου δημόσιου ελέγχου. Παράλληλα με την αύξηση των ιδιωτικών αστυνομιών (και συνακόλουθα την έκρηξη του αριθμού των φυλακισμένων, παρά την μείωση των επιπέδων εγκληματικότητας), αυξάνονται κατά πολύ οι δαπάνες οι σχετικές με τα μέσα επιτήρησης και καταστολής, σε βαθμό που υπολογίζεται (από ΜΚΟ και ακτιβιστές) ότι με τα ίδια χρήματα θα μπορούσαν να "σωθούν" οι θέσεις εργασίας των βρετανών εργαζομένων που βρίσκονται μπροστά στην απόλυση, ή να μειωθούν αποτελεσματικά οι ρύποι που εκπέμπει ολόκληρη η Μ. Βρετανία. Περισσότερα στοιχεία:

http://www.fraw.org.uk/download/ehippies/q02/q02-britains_secretive_police_force.pdf

Ωστόσο, φαίνεται ότι μια τέτοια επαναδιαπραγμάτευση του "κοινωνικού συμβολαίου" δεν είναι η ζητούμενη, από την μεριά που έχει στα χέρια της την εξουσία τουλάχιστον. Πιθανό, σε αντίθεση με τις ΜΚΟ και τους καλοκάγαθους ακτιβιστές, επειδή η τάξη που έχει την εξουσία έχει και τη συνείδηση, και τη συνείδηση του ότι βαδίζουμε προς τη δύση της καπιταλιστικής κοινωνίας, και οι αξίες που την κρατούσαν ενωμένη σύντομα θα τεθούν σε κρίση. Η καταναλωτική κουλτούρα, το κυνήγι της ανέλιξης, η υποτιθέμενη αειφορία του περιβάλλοντος και της οικονομίας αποδεικνύονται χίμαιρες. Ειδικά η Βρετανία, που ιστορικά υπήρξε πάντοτε αυτάρκης σε καύσιμες ύλες και βασικά είδη διατροφής, θα γνωρίσει μεσα στην επόμενη γενιά, για πρώτη φορά βασικές ελλείψεις, λειψυδρία, ύφεση ενώ η κυρίαρχη τάξη της θα έχει να κάνει με μια γενικευμένη δυσαρέσκεια μπρος στην οποία οι μέχρι τώρα απειλές της θα μοιάζουν αστείο. Και αν θέλει, και όλα συγκλίνουν στο ότι θέλει, να βγει νικηφόρα από την κρίση, προετοιμάζεται εδώ και καιρό γι' αυτή.

Έτσι:

Με την κατηγοριοποίηση ακτιβιστών και άλλων ως "εξτρεμιστές", κατηγοριοποιούν το ίδιο το ζήτημα (κρίση οικονομική, περιβαλλοντική, πολιτική) ως "ακραίο" (δηλαδή: ταμπού), κλείνοντας αυτόματα κάθε δημόσια συζήτηση σχετικά μ' αυτό, που δε διεξάγεται στο απονευρωτικό θέατρο των μίντια ή του κοινοβουλίου. (Οι επιθέσεις της αστυνομίας στο Climate Camp και στο Luton είναι ενδεικτικές).

Με το φόβητρο αόριστων "απειλών" και τη διαχείρηση του, επιδιώκουν την περαιτέρω προσήλωση του πληθυσμού στο κράτος που σε μια τέτοια έκτακτη κατάσταση αναδεικνύεται -παρά το ένα ή το άλλο αποτρόπαιο μέτρο- ο μόνος υπεύθυνος για τη ζωή και την ασφάλεια μπρος στην πιθανότητα εξάλειψης των οποίων, μπορεί πια να του παραδοθεί ολοκληρωτικά το άτομο.

Κάθε προσπάθεια αποσώβησης της έντασης, σύμφωνα με μια "λύση" προτεινόμενη από ΜΚΟ, πράσινους, αριστερούς, προοδευτικούς πανεπιστημιακούς κλπ που τείνει σε μια κατάσταση οικονομικής εγκράτειας, θα απέφερε στην ουσία τα αντίθετα αποτελέσματα, καθώς η αποσάθρωση των αξιών (κατανάλωση κλπ) που όριζαν αυτήν την κοινωνία θα επέλθει με έναν ίσως πιο παρατεταμένο αλλά όχι λιγότερο επώδυνο τρόπο.

Βαδίζουμε προς ανοιχτό πόλεμο.

Η μέρα των ζωντανών νεκρών

Πρωτομαγιά σήμερα και οι νεκροθάφτες του εργατικού κινήματος τίμησαν τις θυσίες του με περιφορά ιερών εικόνων, κομματικών και πολιτικών λειψάνων (μιλάμε για πάνω από 50 κόμματα και οργανώσεις στους 600-700 διαδηλωτές, κάθε παρέα και κόμμα δηλαδή) και του συνδικαλιστικού επιταφείου πλαισιωμένου από wannabe κόκκινα στρατιωτικά αγήματα και μπάντες γάμων και κηδειών.


Η πλειοψηφία των διαδηλωτών ήταν μέλη τουρκικών οργανώσεων απ' όλες τις παραλλαγές του σταλινισμού, κι αρκετοί ταμίλ, ιρανοί, παλαιστίνιοι, λατιναμερικάνοι. Μάλλον μηδενική επαφή ανάμεσα στις διαφορετικές οργανώσεις (απ' οτι φαίνεται η συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου κατέβηκε ως ζωντανή διαφήμιση της οργάνωσής ή του κόμματός του και τίποτα παραπάνω), καμία συνεννόηση με αποτέλεσμα κενά χιλιομέτρων στην πορεία, απουσία προκηρύξεων/σπρέυ κλπ, κανένα κοινό σύνθημα (κι ακόμα χειρότερα, ο καθένας στη γλώσσα του, κι αυτό μέσα στο κέντρο του Λονδίνου, δημόσιος αυνανισμός δηλαδή), συνεννοήσεις των "διοργανωτών" ξεχωριστά με την αστυνομία κι ούτε καν μεταξύ τους, άντε να βγούμε και μια φωτογραφία να στείλουμε στην πατρίδα, να βγουμε κι απ' την υποχρέωση. Σκατά.

Το parade (γιατί περί τέτοιου πρόκειται), αν και δεν έχει κάτι που να τραβά έναν "τρίτο" να συμμετάσχει είναι καλοοργανωμένο και με σαφώς ορισμένους ρόλους μιας και αποτελεί ιδανική ευκαιρία για κάθε οργάνωση να φτιάξει το image της και να εμπεδώσει την κομματική πειθαρχία και δουλειά στα νεώτερα μέλη της, από νωρίς.

πολύ νωρίςλούφα...OMFG!Άπο! ;ρτο μπλοκ των εργατών του υπό κατάληψη εργοστασίου Visteon της Ford (βλ. libcom για περισσότερα)"πολέμοι ξερονήσια λονδίνα φυλακές, ποτέ τους δε μασήσανε οι κομμουνιστές" ή κάπως έτσι τέλος πάντων. Γενικότερα, είχε διάφορα καρναβάλια, ζογκλέρ, οικολόγους ντυμένους δένδρα, χίππηδες ντυμένους "πολύχρωμο πλήθος", απ' όλα...
παρ' όλα αυτά έλειπαν τα πάντα.

Benefit Gig

25/4/09 7pm @ rampART

Update: Γύρω στα 60 άτομα παρακολούθησαν τις προβολές (the potentiality of storming heaven και ποιοτικό riotporn απ'τον Δεκέμβρη) και πάνω από 200 συμμετείχαν έπειτα στη συναυλία. Τα φυλλάδια για Δεκέμβρη, συλληφθέντες, τελευταία νέα και σχετικά με την υπόθεση της Κ. Κούνεβα εξαντλήθηκαν νωρίς (καμιά 100άρα απ' το καθένα). Στο οικονομικό, γύρω στις 1.200£ έβγαλε το μπαρ (μείον 500£ κάβα & sound system) συν οι εισφορές στην είσοδο (προαιρετική) και το κουτί οικ. ενίσχυσης... Καλή ατμόσφαιρα. Τράβηξε μέχρι το πρωί της Κυριακής.
Update στο update: Τελικά τα συνολικά έσοδα έφτασαν τις 800£, από τις οποίες 700 στάλθηκαν ελλάδα ενώ 100 δόθηκαν για κάποιες έκτακτες ανάγκες της πολωνικής antifa (σημείωση: ένα από τα θετικά της βραδυάς ήταν η παραμονή συντρόφων στο χώρο παρά κάποια εις βάρος τους περιοριστικά μέτρα -νυχτερινός κατ' οίκον περιορισμός- για αντιφασιστικές δράσεις, που εκτός από προσωπικό τους θάρρος μάλλον είναι ενδεικτικό κι ενός κλίματος αλληλεγγύης).

(φωτορεπορτάζ: Act For Freedom)

April Fools'

μερικές σημειώσεις με αφορμή τη διαδήλωση της πρωταπριλιάς ενάντια στη σύνοδο των G20 στο Λονδίνο


1. Περίπου 95% των τραπεζικών και άλλων υπαλλήλων του κέντρου υπολογίζεται από τα βρετανικά μίντια πως πήγαν στις δουλειές τους "μεταμφιεσμένοι", χωρίς κοστούμι-γραββάτα-χαρτοφύλακα, μετά από προειδοποίηση του εμπορικού επιμελητηρίου, προκειμένου να αποφύγουν αντιπαραθέσεις με διαδηλωτές. Αξίζει να σημειωθεί πάντως ότι μέχρι τώρα κανένας τραπεζίτης δεν έχει δεχτεί κάποια φυσική βία από διαδηλωτές ή άλλους, αν και τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων καθημερινά βράζουν από θυμό με τα διάφορα μπόνους που εξασφάλισαν για τον εαυτό τους "άπληστοι" τραπεζίτες "εν μέσω οικονομικής κρίσης", καλώντας σε λαϊκή οργή εναντίον τους. Υποθέτω πως αν τα πράγματα χειροτερεύσουν για τον βρετανικό καπιταλισμό, δε θα διστάσει να ξεφορτωθεί μερικούς από δαύτους...

2. Στις δυο κεντρικές διαδηλώσεις της πρωταπριλιάς (Stop the war coalition από Trafalgar Square ως την αμερικάνικη πρεσβεία, και ΜΚΟ, αριστερά, αναρχικοί κ.α. στην Τράπεζα της Αγγλίας) μπορούμε να δούμε πως μέσα από δυο εντελώς διαφορετικές τακτικές η αστυνομία διατήρησε απόλυτα τον έλεγχο της κατάστασης.

Στην πρώτη περίπτωση υπήρξε απόλυτη συνεργασία με τους διοργανωτές, η αστυνομία παρείχε "συνοδεία" γύρω γύρω από το σώμα της διαδήλωσης, οδηγώντας την "καροτσάκι" μέχρι την πρεσβεία. Στην περίπτωση της τράπεζας, μιας και οι διοργανωτές δεν ζήτησαν την "συνεργασία της αστυνομίας ώστε να προστατεύσει το δικαίωμά τους να διαδηλώνουν σε μια ελεύθερη δημοκρατία" (δήλωση στο BBC του υπεύθυνου της Metropolitan Police για την επιχείρηση), η αστυνομία από την αρχή περικύκλωσε τους αρχικούς συγκεντρωμένους, διασπώντας τους σε 3-4 μεγάλες ομάδες. Συνολικά κατέβηκαν γύρω στους 4.000 διαδηλωτές ενώ η αστυνομία χρησιμοποίησε περίπου 5.500 γουρούνια, επίσης άλογα, σκυλιά, ελικόπτερα, αρκετές κλούβες και οχήματα (συνολικό κόστος των real-life αστυνομικών γυμνασίων: 7 εκ. λίρες). Στη συνέχεια απέκλεισε τα γύρω στενά, ενώ κύκλωσε και τον κόσμο που είχε συγκεντρωθεί έξω από τα αρχικά κορδόνια, αν και σε μερικές περιπτώσεις υπήρχε πάλι η δυνατότητα εξόδου από το κορδόνι (έστω και με σπρωξίδια). Με τον κόσμο καθηλωμένο και ξενερωμένο πλέον, οι μπάτσοι πραγματοποιούσαν μικροεπιθέσεις και συλλήψεις για αστείους λόγους (πχ threatening behaviour: απειλητική συμπεριφορά... κλπ), αρκετός κόσμος ξυλοκοπήθηκε, κι ακόμα χειρότερα ποδοπατήθηκε πάνω στον πανικό δεδομένης της έλλειψης χώρου και φυσικά κάθε αίσθησης συλλογικότητας.

Με τακτικές επιθέσεις και σπρωξίδια, το κυρίως σώμα των διαδηλωτών πιέστηκε προς την πλατεία μπροστά στην RBS (Royal Bank of Scotland). Όπου, μετά από λίγο, κι αφού η αστυνομία σταμάτησε τις επιθέσεις, σπάστηκαν τελετουργικά οι τζαμαρίες της RBS υπό τα φλας των δημοσιογράφων. Αν και είναι κάπως κατανοητό να παρουσιάζεται αυτό σαν νίκη των διαδηλωτών από μερίδα τους (κυρίως τους αναρχικούς), η πραγματικότητα είναι ότι η αστυνομία αν και είχε σαφώς τη δυνατότητα να αποτρέψει το σπάσιμο ή να συλλάβει τους συμμετέχοντες (μέχρι πριν λίγο πραγματοποιούσε συλλήψεις των πιο "νευρικών" μέσα από το πλήθος και "φυσικά" κανείς δεν αντιδρούσε), άφησε το γεγονός να εκτυλιχθεί. Πιθανώς αυτό έχει να κάνει με την μετέπειτα χρήση του, δηλαδή τη "δέσμευση" της Μητροπολιτικής Αστυνομίας στα μίντια ότι θα καταφέρει να συλλάβει τους σπάστες που "έθιξαν το γόητρό της" και τη δικαιολόγηση έτσι των εισβολών στις καταλήψεις και το climate camp και τις μετέπειτα επιθέσεις της που οδήγησαν μεταξύ άλλων και σε έναν νεκρό.

Γενικά αυτό το παιχνιδάκι αντιπαράθεσης με όρους μαγκιάς μεταξύ μιας πάνοπλης αστυνομίας και μερικών διαδηλωτών που ούτε είναι σε θέση και συνήθως ούτε επιθυμούν κιόλας να εμπλακούν μαζί της, υποδαυλίζεται σε απίθανο βαθμό από τα μίντια που μεταφράζουν κάθε διαδήλωση σε μια "πρόκληση για την αστυνομία". Ορατό αποτέλεσμα η σύγχυση και η φοβία "καθόδου στο δρόμο" για τον περισσότερο κόσμο.

3. Στα πλαίσια αυτά, το σπάσιμο της RBS αποτελεί χαρακτηριστική προσπάθεια ανταπόκρισης εκ μέρους των διαδηλωτών (ή κάποιων απ' αυτούς) στο παιχνίδι των μίντια και της αστυνομίας.

Προφανώς το ζήτημα μ' αυτές τις ενέργειες δε βρίσκεται τόσο σε πρακτικό επίπεδο (στην τελική κάθε καταστροφή δεν είναι παρά κατανάλωση), όσο σε συμβολικό, στην επίδειξη δηλαδή μιας συλλογικής βίας -ακόμα κι αν εκφράζεται μέσα από μεμονωμένα άτομα, στο ότι υπάρχει -έστω σε εμβρυακή μορφή- μια κοινότητα η οποία ορίζει για τον εαυτό της τι θα γίνει μ' αυτόν τον κόσμο της οικονομίας, κατακτά έδαφος κι επιβάλλει την βία της, τον έλεγχό της. Στο πέρασμά της, οφείλει να σαρώσει κάθε τι που την αποξενώνει από τον εαυτό της.

Πάμε στην περίπτωση της RBS: Ήταν ο κόσμος που κατέβασε τις τζαμαρίες σε θέση να υπερασπιστεί τον εαυτό του απέναντι στην καταστολή (κι αυτό όχι στην αφηρημένη μορφή της αλλά απέναντι στην εντελώς υλική παρουσία υπέρμετρων αστυνομικών δυνάμεων γύρω από το πλήθος); ΟΧΙ. Είχε υπό τον έλεγχό του το έδαφος που "κατακτούσε" εκείνη τη στιγμή; ΟΧΙ. Υπήρχε στο περικυκλωμένο πλήθος κάποιου είδους συλλογικότητα που θα μπορούσε να αντισταθεί σε ενδεχόμενη επέλαση των μπάτσων; ΟΧΙ. Οι "σπάστες" αφέθηκαν στα χέρια της αστυνομίας και της "προστασίας" της παρουσίας των μίντια, όπως ακριβώς ολόκληρο το πλήθος. Στην ουσία ένα πλήθος "τουριστών" με προτεταγμένες τις φωτογραφικές, ο ορισμός του αποξενωμένου ατόμου δηλαδή, που δεν ενδιαφέρεται αν συλλαμβάνουν ή βαράνε τον διπλανό του παραπάνω απ' όσο αν θα το απαθανατίσει στην κάμερα. (Καθόλου περίεργο που οι μπάτσοι μετά τις γκλομπιές κυκλοφορούσαν άνετοι ανάμεσα στους διαδηλωτές, για να μισείς τους μπάτσους πάει να πει ότι έχεις και μια εμπιστοσύνη/υπευθυνότητα στον δίπλα σου, ότι μπορείτε να την παλέψετε χωρίς αστυνομία καταρχήν).


4. Μπορεί λοιπόν η "βία" να είναι "μη-βίαια"; Ναι, μπορεί. Όταν συρρικνώνεται σε έναν κενό συμβολισμό για τον οποίον η ευθύνη δε βαραίνει προσωπικά και συλλογικά τους φορείς της αλλά επαφίεται στο κράτος (αστυνομία-μίντια) με όλη την αηδιαστική ανωριμότητα της "πολιτικής ανυπακοής", δεν είναι πλέον σε θέση να υποστηρίξει και πόσο μάλλον να επικοινωνήσει οποιαδήποτε "προλεταριακή εξουσία" στους δρόμους καταρχήν. Το μόνο που αποτελεί τότε είναι διαφήμιση της καταστολής. Πρέπει να γίνει μια διάκριση μορφής και περιεχομένου, προκειμένου να εξορίσουμε μια για πάντα αυτήν την συμπλεγματική επιβίωση της τέχνης από τους δρόμους.


5. Τί θα μπορούσαν λοιπόν να κάνουν οι όσοι "σπάστες" βρέθηκαν στη διαδήλωση της πρωταπριλιάς (προφανώς δε θα ασχοληθούμε εδώ με ανθρώπους που είναι "μη-βίαιοι" απο άποψη, όταν εκ των πραγμάτων δεν είναι σε θέση να είναι "βίαιοι"); Χμμμ... να μη βρίσκονται εκεί ίσως; Και πού να βρίσκονται; Έλα ντε... Γεγονός είναι ότι όσο δεν εμφανίζεται κάποια ουσιαστική άρνηση στον καπιταλισμό, η αναπαράστασή της θα βρίσκεται στο επίκεντρο, στα περιθώρια του οποίου πάντως μπορούν να ξεφυτρώσουν διάφορες όμορφες καταστάσεις.


Οι συμπλοκές της Poultry και της Queen Victoria road (αργότερα σπάστηκε εκεί και η HSBC) για παράδειγμα, όπου (μάλλον όχι συνηθισμένο για τα αγγλικά δεδομένα) πήραμε πίσω δυο συλληφθέντες απ' τα χέρια της Metropolitan Police, και οι διάφορες μικροσυγκρούσεις που εκτυλίχθηκαν γύρω από τη διαδήλωση, και με κόσμο που τουλάχιστον απ' την εμφάνιση και τη συμπεριφορά στο δρόμο δεν παρέπεμπε στον κλασσικό "ακτιβιστή", τα γουρούνια που ματώσαν και αυτά που αποσύρθηκαν τραυματισμένα, μάλλον παίζουν πολύ σπουδαιότερο ρόλο στην αυτοπεποίθηση και τη δυναμική του κόσμου στους δρόμους, απ' ότι τα διάφορα καρναβαλικά θεατρικά "βίαια" ή "μη-βίαια".

(η φωτό από το πρακτορείο Act For Freedom)